ตอนที่2 : ราตรีแรก (100%)

posted on 12 May 2010 20:54 by blackknife

 

ดวงตายามค่ำคืนส่องแสงระยิบระยับพระจันทร์วันเพ็ญเด่นตระหง่าอยู่กลางท้องฟ้าสีดำ เวลาแห่งการผ่อนคลายที่ใครหลายๆคนเริ่มเข้าสู่ห้วงนิทรา หากแต่ตอนนี้นั้นมันไม่ใช่สำหรับเด็กหนุ่มคนนี้

เซนที่พึ่งพารุนเอควาหลบสมาชิกในบ้านของเขาขึ้นมาถึงประตูห้องนอนที่ชั้นสอง ประตูสีน้ำตาลที่มีป้ายสีขาวเล็กๆติดไว้อย่างโดดเด่น ตรงกลางแผ่นป้ายถูกเขียนด้วยลายมือน่ารักๆของแม่เขาว่า 'SEN'


"ฮะฮะ น่ารักจัง" เด็กสาวหัวเราะคิกคัก กับป้ายนั้นจนที่เซนผู้อยู่เคียงข้างเริ่มออกอาการเขินอาย


"เอาเหอะน่า รีบๆเข้าไปก่อน" เจ้าของบ้านหนุ่มคว้าข้อมือบางของรุนแน่น ใช้มืออีกข้างดันประตูก่อนเขาจะพาลากร่างเล็กแทรกเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว    พริบตาแรกที่ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นกับสิ่งที่เธอได้เห็นในห้อง


"ว้าว" เธออุทานเบาๆ มือเรียวประกบกันอย่างสนใจ

ห้องนอนขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ พื้นห้องสีไม้ถูกปูด้วยพรมสีขาวอ่อนๆ โต๊ะตัวเล็กที่ถูกจัดวางไว้ใจกลางห้องเตียงสีขาวอ่อนตั้งที่ริมหน้าต่างข้างในสุด เครื่องคอมพิวเตอร์ตั้งไว้บนโต๊ะไม้ติดผนังข้างห้องและตู้เก็บของขนาดประมาณสองเมตรอยู่ตรงข้ามกับเครื่องคอมฯ


"ที่นี่วิเศษมากเลย" เธอกล่าวด้วยสีหน้าปิติ ส่งผลให้เด็กหนุ่มเจ้าของบ้านออกอาการเขินเล็กๆทันที  เซนไม่รู้เลยว่าที่รุนเอ่ยชมไม่ใช่เพราะที่นี่มันดูหรูหรากว่าที่อาศัยของเธอ แต่เพราะความเรียบง่ายของห้องนี้ต่างหากที่เธอไม่เคยเห็น

 


ก๊อก ก๊อก

ทันทีที่เสียงบางอย่างดังขึ้นอย่างเป็นจังหว่ะ ทำให้เด็กหนุ่มหน้าซีดไร้สีเลือดลงอย่างเห็นได้ชัด


"แม่เข้าไปนะลูก" เสียงเคาะประตูที่ตามมาด้วยคำพูดของผู้เป็นแม่ ทำให้เซนรีบดึงร่างของสาวน้อยขณะยังประติดประต่อเรื่องไม่ถูก อุ้มเธอยัดเข้าตู้เก็บของก่อนที่ตัวเขาจะเป็นผู้ไปเปิดประตูห้อง


"มีอะไรหรือปล่าวทำไมสีหน้าซีดๆ" แม่บังเกิดเกล้าถามกับลูกชายอย่างอ่อนโยน ส่วนอีกฝ่าย.เซนได้รีบร้อนตอบกลับไปทันทีเพื่อไม่ให้เป็นพิรุธ

"มะ..ไม่มีอะไรนี่ครับ"

หญิงไว้กลางคนยิ้มด้วยรอยยิ้มบาง "แล้วไป แม่นึกว่าซุกผู้หญิงเอาไว้ซะอีก ฮ่า ฮ่า" เธอหัวเราะชอบใจกับความขี้เล่นของตัวเองโดยไม่ได้สังเกตุเลยว่า คำพูดประโยคนั้นมันได้แทงใจลูกเธออย่างรุนแรง


เซนยิ้มแหยะกับคำพูดนั้น รอจนกระทั่งแม่ของเขาเดินออกไปจากประตู เด็กหนุ่มจึงเอื้อมมือไปเปิดประตูของตู้เก็บของในห้องเขา


'เธอออกมาได้แล้ว...' เซนกระซิบเบาๆเด็กสาวเลื่อนบานประตูออก ลุกจากตู้เก็บของชั้นสองลงมาสำผัสกับพื้นห้องอีกครั้ง


"ทำไมต้องหลบล่ะ ฉันก็อยากเห็นหน้าแม่นายเหมือนกันนะ" รุนทำแก้มป่องนิดๆ สำหรับเซนอาการงอนของเธอนั้นดูน่ารักมากกว่าน่ากลัวเสียอีก


"ถ้าแม่ฉันมาเจอเธอในห้องฉันดึกๆแบบนี้คิดว่าไงล่ะ"


"ยังไงเหรอ?"

....


เซนกุบขมับตัวเอง   คำตอบที่กลับมาทำให้เขาแทบอยากลงไปนอนกลิ้งกับพื้น เด็กคนนี้ไร้เดียงสา..บริสุทธ์เกินไปจนมันเริ่มทำให้เขาหนักใจ

 

"เออน่า ไปนอนได้แล้ว" เขาตะคอกใส่รุนโดยส่วนอีกฝ่ายยังอยู่ที่เดิมเอียงคออย่างสงสัย


"นอนที่ไหนล่ะ?" คำพูดประโยคนี้ทำให้เซนเข้าใจได้ทันทีว่า บทโต้วาทีภาคสองได้เริ่มเปิดฉากขึ้นแล้ว


"นั่นไง" เซนชี้ไปที่ตู้ข้างหลังเด็กสาว โดยเธอหันหน้ามองด้วยใบหน้ามุ่ย


"ในนั้นมันอับน่ะแคบก็แคบ ขอนอนเตียงนะ" รุนกล่าวด้วยรอยยิ้มบริสุทธ์ที่เหมือนจะส่องประกายจ้า


"แต่นั่นมันเตียงฉั..." ยังกล่าวไม่ทันจบ ราวกับว่าเขาเห็นรอยยิ้มของผู้หญิงคนนี้ส่องประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม  จนกระทั่งเด็กหนุ่มจำใจต้องยกธงขาวยอมแพ้อย่างหมดท่า

"เออๆ เธอจะนอนก็นอนไป"

เห้อ.......

ผลสรุปของการโต้วาทีอันแสนสั้น ผู้แพ้ก็ยังไงก็คือผู้แพ้วันยังค่ำ เขาต้องยอมจำนนอย่างหมดท่ากับเธอคนนี้รวมถึงสองครั้งแล้ว

 


หลังจากเซนได้ข้อสรุปเกี่ยวการสถานที่นอน แน่นอนว่าเขาต้องเข้าไปนอนในตู้เก็บของ ทางส่วนของรุนนั้น เขาจำเป็นต้องสละเตียงนอนสุดที่รักให้เป็นที่พักผ่อนของเธอไปแล้ว


เซนมองนวลหน้าขาวนวลอย่างเอ็นดู เด็กสาวที่กำลังหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข  เรือนผมสีบลอนด์สยายกว้างอย่างพริ้วสวย  ใบหน้าหวานที่ไร้เดียงสาและน่ารักจนทำให้ใจเขาเต้นแรง  เซนเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวไม่รู้ ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงทำให้รู้สึกแบบนี้ได้ทั้งๆที่ไม่เคยเกิดมาก่อนเลยซักครั้ง ท่ามกลางถวังค์ เด็กหนุ่มก็ต้องหลบสายตาเมื่อนัยน์ตาสีไพรินตาขึ้นก่อนเด็กสาวจะส่งยิ้มให้เขา


"ยังไม่หลับเหรอ..." เด็กหนุ่มเปิดบทสนทนาอย่างรีบโดยไม่มองหน้าอีกฝ่าย เขากลัวว่ารุนจะจับพิรุธได้ซะก่อนทว่าเด็กสาวไม่สนใจ เธอตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงใส


"อือ ฉันไม่คุ้นที่น่ะ" รุนหัวเราะแห้งๆ  ส่วนเด็กหนุ่มได้ยินดังนั้นจึงเร่งหาคำพูดที่จะชวนคุยต่อทันที


เชสได้ถามเธอถึงเรื่องเวทย์มนต์ และโลกอีกโลกหนึ่งโดยอีกฝ่ายก็ต้องยอมเล่าอย่างโดยดีเพราะเคยสัญญาเอาไว้อย่างนั้น


อาณาจักอีกแห่งหนึ่ง โลกแห่งเวทย์มนต์ที่ถูกขนานนามต่อๆกันมาว่า 'HeavenElemental(เฮเว่น เอลเลเมนทั่น)' ที่นี่นั้นมนุษย์จะไม่พึ่งพาเครื่องจักรกล พวกเขาอาศัยพลังของธรรมชาติในการใช้ชีวิตประจำวันและที่แห่งนี้ ยังมีการดูแลธรรมชาติอย่างดีเยี่ยมทำให้สะพรั่งไปด้วยความเขียวขจีของเหล่าพฤกษาต่างจากโลกปัจจุบัน แต่ทว่าที่แห่งนี้นั้นบรรพบุรุษครั้งหนึ่งก็คือมนุษย์จากที่โลกแห่งอารยธรรมที่เขาอาศัยอยู่ มนุษยืเหล่านั้นยังไม่ลืมบุญคุณของสถานที่ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดของมนุษยชาติ พวกเขาจึงจัดสรรหาผู้ช่วยโลกให้พ้นกลียุคแห่งการทำลายล้าง ผู้ที่สามารถรวมเป็นหนึ่งกับธรรมชาติ และใช้พลังแห่งทรวงสวรรค์ได้อย่างชำนาญที่สุด ซึ่งการเลือกเฟ้นจะมีในทุกๆหนึ่งร้อยปี

ธาตุต่างๆในดินแดนแห่งสวรรค์นั้นมีพลังธรรมชาติที่สามารถแบ่งได้เป็น6ธาตุหลักๆคือ ธาตุดิน สายน้ำ น้ำแข็ง ลม สายฟ้า เปลวเพลิง และมีธาตุพิเศษเพิ่มมาอีกสองธาตุคือแสงสว่างและความมืด โดยปกติแล้วมนุษย์ทั่วไปนั้นจะอยู่ในสภาพ ไร้ธาตุ เนื่องจากยังไม่ได้รับการเปิดประตูแห่งพลังธาตุทั้ง8


"เอ่อ..รุน เดี๋ยวนะ" เซนพูดขัดขณะที่เด็กสาวกำลังอธิบายอย่างยืดยาว เธอเงียบลงและถามกลับ

"มีอะไรเหรอ"

เซนกุมขมับ"ถ้าอย่างนั้น คนทั่วไปที่ไม่มีธาตุ ก็จะไม่แพ้ทางให้กับธาตุอื่นๆเลยน่ะสิ" เขานึกถึงเกมออนไลน์ที่เคยเล่น ตามปกติแล้วธาตุปกตินั้น จะได้รับการโจมตีจากธาตุอื่นๆเป็นหนึ่งร้อยเปอเซ็นหมด ต่างกับธาตุอื่นเที่มีการแพ้ทางเช่นธาตุน้ำกับอัคคี

"แพ้หมดทุกธาตุจ้ะ" สาวจากต่างโลกยิ้มกว้าง เธอกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยซึ่งคำตอบของเธอมันแทบทำให้เซนสะดุ้งจนตกจากตู้

 

ทั้งคู่ถามตอบกันไปเรื่อยๆ กระทั่งเริ่มดึกมากแล้วเซนจึงบอกให้รุนนอนเพราะว่าเขาเห็นว่า เธอนั้นได้หาวเป็นระยะๆและพรุ่งนี้เขายังต้องไปโรงเรียน  เด็กสาวพยักหน้าเธอกล่าวราตรีสวัสดิ์ ก่อนที่จะดึงผ้าห่มสีขาวมาคลุมร่างไว้

เซนค่อยๆหลับตาลงช้าๆ เขาอาจจะคิดว่าเรื่องในวันนี้นั้นเป็นแค่ความฝันถ้าไม่ใช่ว่าตอนนี้นั่นเขาต้องมานอนในตู้เก็บของอับๆในห้องแทนที่จะเป็นเตียงนอนประจำ  พลางทบทวนถึงเรื่องราวที่ผ่านๆมา


       เมื่อไหร่ที่เซนได้เดินทางไปที่นั่น โลกของเขาอาจจะเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยก็ได้

 

...........

 

จิ๊บ..จิ๊บ

เสียงเหล่าวิหกตัวจ้อยได้ปลุกให้เด็กหนุ่มตื่นจากนิทรา เขายื่นมือเลื่อนประตูออกอย่างแช่มช้า แสงอรุณยามเช้าส่องเจิดจ้าจนทำให้เซนยื่นมือใสบังแสงที่แยงตาทันที

นัยน์ตาของเด็กหนุ่ม เหลือบไปที่เตียงซึ่งเหลือแต่เพียงผ้าหุ่มที่ถูกพับอย่างเรียบร้อยไว้ปลายเตียง เด็กหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบๆห้องแต่ก็ไร้วี่แววของสิ่งที่ค้นหา


เด็กหนุ่มคิดว่า รุนคงอาจจะออกไปสำรวจเมืองข้างนอก เขาจึงเดินออกจากห้อง อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสวมใส่ชุดนักเรียนตัวประจำ เด็กหนุ่มในชุดเสื้อนักเรียนสีขาวตัดกับกางเกงขาสั้นสีดำที่ยาวเลยเข่านิดหน่อย

เซนค่อยๆก้าวเดินไปตามถนนคอนกรีตตามปกติ จนมันทำให้รู้สึกเหมือนกับว่าไม่มีอะไรที่จะมาเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขา

พลางกวาดสายตาชื่นชมธรรมชาติข้างทางที่หาดูได้ยากทุกวัน  ใบหญ้าสีเขียวสดที่ยามนี้มีหยดน้ำค้างเม็ดเล็กๆเกาะอยู่ตามขอบใบและเหล่าผีเสื้อตัวน้อยที่โบยบิยหยอกล้อกันไปมาตามภาษา
ร่างสูงหยุดลงอย่างไม่รู้ตัว เด็กหนุ่มชื่นชมธรรมชาติจนทำให้ลืมเรื่องโรงเรียน        จนกระทั่งเขารู้สึกได้ถึงสัมผัสเล็กๆที่สะกิดไหล่ของเขาเบาๆ


"นี่ เดี๋ยวก็ไปสายหรอก" ทันทีที่เด็กหนุ่มหันไปก็ต้องตกใจกับสิ่งตรงหน้า ผู้กล่าวประโยคนี้คือคนที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี นัยน์ตาฟ้าบริสุทธ์ยังจ้องมองเขาเหมือนทุกครั้ง ที่สำคัญทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงใส่ชุดนักเรียนหญิงของโรงเรียนที่เขาเรียนอยู่อีกต่างหาก!


"รุน..ทำไมเธอถึง" ยังไม่ทันที่เซนจะได้พูดอะไร สาวน้อยในชุดนักเรียนได้คว้าท่อนแขนเขาไว้ก่อนเธออมยิ้มบางๆ

"ไปโรงเรียนกันเถอะ~" รุนกล่าวเสียงใส ดวงหน้าสดใสที่ดูสดใส น่ารักและน่าดึงดูดยิ่งกว่าธรรมชาติรอบๆซะอีกทำให้เซนต้องหลบตาไปทางอื่น


เขาใช้มืออีกข้างที่ยังว่างอยู่ขยี้เส้นผมตัวเองไปมาเบาๆ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

'นี่เราจะต้องเจออะไรอีกบ้างเนี่ย'

 

edit @ 23 May 2010 16:50:25 by BlackKnife

Comment

Comment:

Tweet