ห้องเล็กๆ ของกระผม

ตอนที่ 3 (Siegis Dark)

" พรินจ๊ะ ! "  เสียงหวานภายนอกห้องดังเข้ามาทำให้การสนทนาหยุดกึกในบัดดล

เจ้าของเสียงนั้นพรินลิเต้รู้ดีว่าเป็นใคร.....

" พี่เอาอาหารเช้ากับยามาให้น่ะจ้ะ ตื่นหรือยังน่ะ? "

ทั้งสองคนภายในห้องหันมามองหน้ากันตาไม่กระพริบเหมือนจะถามว่า จะทำยังไงดี ?

และแล้วหญิงสาวขาพิการผู้นี้ก็ต้องทำในสิ่งที่ชายหนุ่มตรงหน้าต่างคิดไม่ถึง.....

แกร๊ก ....

เสียงประตูห้องผู้ป่วยปิดลงอย่างนุ่มนวลพร้อมกับหญิงสางวผู้สูงวัยกว่า อายุอานามดูแล้วราว 23 ปีได้ในชุดนางพยาบาลสีขาวติดป้ายชื่อ ' แอนนีต้า โอ๊คแลนด์ '

พร้อมถาดอาหารสำหรับผู้ป่วยในมือ ผมสีชาดถูกรวบไว้ใต้หมวกนางพยาบาลอย่างเรียบร้อย ดวงตาสีส้มแดงที่ละม้ายคล้ายช่วงอาทิตย์ตอนตกดินกำลังมองเธอ

" อ้าว ! ก็ตื่นแล้วนี่นา ทำไมถึงไม่ขานล่ะพริน ? "

เจ้าหล่อนวางถาดลงที่โต๊ะอาหารสำหรับผู้ป่วยตรงหน้าเธอ พรินลิเต้ได้แต่ยิ้มกลบเกลื่อนแล้วหัวเราะแหะๆ

" คือ..หนูเพิ่งตื่นตอนถามว่าตื่นหรือยังน่ะค่ะ.."  นัยน์ตาสีหยกหรี่ลง เธอไม่ได้อยากโกหกคนๆนี้เลย แต่เพราะว่าเธอบอกไม่ได้ต่างหาก

เธอบอกไม่ได้ว่ามีเด็กผู้ชายท่าทางประหลาดปืนขึ้นชั้น 5 มาหาเธอเมื่อคืนและเมื่อกี้ก็มาหาด้วย

บอกไปแล้วพี่เขาจะเชื่อหรือไง.....ใครเขาจะไปเชื่อเรื่องแบบหนังการ์ตูนพรรค์นั้นกัน....

จู่ๆแอนนีต้าก็พุ่งพรวดไปที่หน้าต่างอย่างประหลาดแถมยังมองซ้ายขวารอบด้านบนล่างของภายนอกเหมือนสำรวจอะไรด้วย

ทำเอาพรินลิเต้สะดุ้งเฮือก ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

" พี่คะมีอะไรหรอ เกิดอะไรขึ้นหรอคะ ? "

" เห ? อ้อ...พี่ได้กลิ่นควันแปลกๆน่ะจ้ะ คล้ายกลิ่นควันบุหรี่น่ะ...มันจะไม่ดีต่อสุขภาพของพรินเอา.. "

" จมูกผีอะไรขนาดนั้นคะท่านพี่.... "  พรินลิเต้กล่าวพลางหัวเราะ แอนนิต้าก็หัวเราะกับคำแซวนั้นไปด้วย

" งั้นปิดหน้าต่างก่อนดีกว่าเนอะ ? ให้ตายสินี่มันโรงพยาบาลนะเนี่ย ทำไมถึงมีกลิ่นบุหรี่ได้ล่ะยะ ใครบังอาจมาสูบใกล้ๆเนี่ย !! รู้ไหมว่ามันอาจทำให้คนไข้ที่นี่

อาการแย่ลงได้เลยนะยะ !!! "   จากนั้นแอนนีต้าก็สติแตกสบถก่นด่ารัวคนที่ชอบสูบบุหรี่เป็นชุด.....

กว่าพรินลิเต้จะกล่อมให้ใจเย็นลงได้ก็กินเวลาไปนานสักพักเลยทีเดียว......เฮ้อ...ใครดูแลใครแน่เนี่ย...

" งั้น ! พี่ไม่ขัดจังหวะกินข้าวแล้วนะจ๊ะ ตอนช่วงเที่ยงๆพี่จะเอาอาหารเที่ยงมาให้แล้วก็มาคุยเป็นเพื่อนนะจ๊ะ "

และแล้วพี่สาวนางพยาบาล...คนที่อยู่กับเธอตั้งแต่เข้าโรงพยาบาลมา...ก็เดินออกประตูไป........

แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวเที่ยงๆพี่เขาก็มาอีกนี่นะ

ก๊อกๆ ! เสียงเคาะหน้าต่างบานที่เพิ่งถูกปิดไปดังขึ้น

คนเคาะนั่นก็ไม่ใช่ใครอื่น....ชายหนุ่มประหลาดคนเดิมแต่งชุดเดิมแต่.....

ดวงหน้าทางด้านซ้ายมือนั้นบวมฉึ่งไปทั้งซีกยังกะโดนอะไรกระแทกเข้าอย่างแรง.....และสีหน้าเขาตอนนี้ก็ออกแนวไม่รับแขกอย่างแรงด้วย

พรินลิเต้มองบานหน้าต่างอยู่ซักครู่.....

................

.....................

...........................

....................................

..............................แล้วก้มลงตักอาหารเช้าเข้าปาก..

" เฮ้ย !! มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนเด้ !! "  คลาวด์ฟินเปิดหน้าต่างพรวด พรินลิเต้ท่าทางยังคงสงบเคี้ยวอาหารแล้วกลืนลงคอไป

" ที่นี่โรงพยาบาล กรุณาเงียบเสียงด้วยค่ะ "

" เอ่อโทษที...เฮ้ย !! ไม่ใช่ !! ฉันจะถามให้รู้เรื่อง "

" เรื่อง ? "   หญิงสาวทวนเสียงสูงแต่ยังตักอาหารเข้าปากอยู่

" ก็ที่เธอตั๊นหน้าฉันนี่ไงเล่า ! "  คลาวด์ฟินว่าพลางชี้ที่แก้มด้านซ้ายที่โดนเธอต่อยจนบวม

" ไม่ใช่แค่นั้นนะ ! ตั๊นซะฉันตกจากชั้นที่ 5 เลยด้วยไม่กลัวฉันดิ่งพสุธาม่องเท่งเลยรึไง ? "

" เมื่อคืนนี้คุณยังกระโดดลงจากชั้น 5 แล้วก็ยังไม่ตายเลยไม่ใช่หรือไงคะ "

จบ.......ต่อมุขไม่ออก.....

ตอนนี้คงฟันธงได้แล้วล่ะมั้งว่า...เขาคิดผิดเต็มประตูที่มาหาแม่คนนี้ !!

ตอนนั้น.....ตอนนี้แอนนีต้ากำลังจะเปิดประตูเขาที่คิดไม่ทันว่าจะทำยังไงดีและดูเหมือนพรินลิเต้ก็จนปัญญาด้วยเหมือนกัน

แต่ไม่รู้ว่าแม่เจ้าประคุณจนปัญญาอีท่าไหน จู่ๆก็ส่งหมัดอัดหน้าเขาเข้าให้ซะเต็มรักจนกระเด็นตกระเบียงร่วงตกลงจากชั้น 5 ลงสู่เบื้องล่าง

ถ้าเกิดว่าเขาเป็นคนธรรมดา.....ก็คงจะตายไปแล้วอย่างที่พูดนั่นล่ะแต่เพราะว่าตอนนี้........

เขาอยู่ในร่างที่ไม่ใช่มนุษย์......ตอนที่กระโดดตึกเมื่อคืนนี้ก็เหมือนกัน....

" แล้วนี่ไม่เรียนหนังสือหรือยังไงคะ "  เสียงของร่างบางตรงหน้าดังขัด เธอไม่ได้ทองหน้าเขาเลยแม้แต่น้อยเพราะกำลังจะกินยา

" ใช้แรงงา...อุ๊บ ! " เขารีบตะครุบปากโดยไวเพราะเกือบจะหลุดเรื่องสำคัญไปซะแล้ว

" แรงงา ? "

" ไม่มีอะไรๆ....."  แล้วเขาก็ยิ้มออกมา แต่เป็นรอยยิ้มที่ออกจะแปลกๆไปซักหน่อย

" พรินลิเต้ ลีน ออเดรย์...เธอไม่อยากได้ขาของเธอคืนหรอ ? "

" หมอยังรักษาไม่ได้เลย คุณจะทำได้ยังไงล่ะคะ "

" ทำได้สิ "

แล้วชายหนุ่มก็ลอดตัวผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในห้อง....เข้ามายืนอยู่ข้างๆเธอ......

" แต่ว่าการจะทำให้ขาเธอหายได้ก็ต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยน...สิ่งที่มีค่าพอๆกับขาของเธอ..ถ้าเธอยอมจ่ายมันมา ฉันก็รักษาให้ได้ " ชายหนุ่มยังคงยิ้มอยู่เป็นยิ้มประหลาด

ที่เธอไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายคิดยังไงกันแน่ " กฏการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมยังไงล่ะ... "

" ไม่เอาอ่ะ " เธอตอบเสียงเรียบ

ตึง ! ชายหนุ่มล้มหัวคะมำให้กับคำพูดของเธอ

คำปฏิเสธภายใน 0.1 วินาทีของเธอทำเขาแทบลมใส่ ในหัวแม่นี่คิดยังไงเนี่ย....สงบใจไว้ก่อนดีเฟอรัน คลาวด์ฟิน ! สงบใจไว้ !!

" ขาหายได้เลยนะ เธอไม่อยากเดินได้อีกครั้งเลยหรอ "

" อยากค่ะ "

" แล้วทำไมไม่รับข้อเสนอล่ะ "

" ฉันไม่มีตังขนาดนั้นค่ะ "

ตึง !!! คลาวด์ฟินหัวคะมำรอบสอง......

ทำไมคุยยากอย่างนี้หนอ...กับคนอื่นไม่เห็นเป็นแบบนี้เล้ย !!

ชายหนุ่มเดินไปที่หน้าต่างก่อนจะกระโดดไปที่ระเบียงด้านนอก...

" ฉันจะขอถามอีกครั้งนะ พรินลิเต้ เธออยากได้ขาของเธอคืนหรือเปล่า ? "

พรินลิเต้ไม่ได้ตอบอะไรเพราะตอนนี้นั่งสัปหงกไปแล้วคงเพราะฤทธิ์ยาที่เธอเพิ่งกินเข้าไป.....

ให้ตายสิ ไว้ค่อยมาใหม่ก็ได้.....

เขาคิดพลางหัวเราะในลำคอ

จากนั้นชายหนุ่มก็กระโดดออกไปพร้อมกางปีกแล้วโบยบินสู่ท้องฟ้า......

 

_________________

 

ตอนที่ 4 ความสับสนและเด็กน้อย  (BlackKnife )

 

 

ซ่า....

สายน้ำเย็นไหลเข้ากระทบกับริมหาดก่อให้เกิดท่วงทำนองที่เสนาะหู  ..ภาพและเสียงของน้ำทะเลที่ไหลเข้าสู่ชายหาด ช่างคล้อยกับแสงสีส้มเข้มของดวงอรุณที่กำลังจะลับขอบฟ้าไปเสียจริง

ภาพทิวทัศน์เบื้องหน้าได้ถูกฉายผ่านนัยน์ตาทั้งคู่ และราวกับว่าได้ผสานเป็นหนึ่งเดียวกับจิตใจของเด็กหนุ่ม

คลาวด์ซึ่งกำลังนั่งอยู่บนก้อนหินขนาดเท่าๆตัวเขาที่รืมหาด ทอดมองวิวทิวทัศน์ตรงหน้าอย่างไม่ละสายตาไปที่ไหน

หากมันสามารถทำให้จิตใจที่ว้าวุ่นนี้สงบลงได้ ก็คงจะดีไม่ใช่น้อย

เด็กหนุ่มค่อยๆหลับตาลง ทบทวนความนึกคิดที่วนเวียนอยู่ภายในใจ

ทำไมกันนะ...เธอคนนั้นถึงได้ไม่ยอมรับข้อเสนอทั้งๆที่ มันสามารถทำให้เธอเอาสิ่งที่สูญเสียไปกลับคืนมาได้แท้ๆ

และที่สำคัญ ทำไมตอนนี้เขาถึงได้รู้สึกกระวนกระวายอย่างนี้นะ

รู้สึก..สับสนงั้นหรือ ?  ไม่สิ

คำๆนี้นั้นมันได้ถูกตัดออกไปจากฉันคนนี้ จนหมดสิ้นแล้วไม่ใช่หรืออย่างไร..

และสิ่งที่ได้มาแทน..ก็คือความเด็ดเดี่ยวที่จะสามารถทำให้ตัดสินใจทำสิ่งใดได้โดยไร้ไม่ลังเล

ที่สำคัญ หากในครั้งนี้เขาสามารถตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาดเหมือนในตอนนั้น ก็คงไม่ต้องมาทนทรมานถึงขนาดนี้

ใช่.หากทำเหมือนครั้งก่อน ตอนที่ได้รับปีกนี่มา ตอนที่เขาได้ละทิ้งความเป็นมนุษย์ไปจนหมดสิ้น

ที่ได้ทำมาทั้งหมด มันก็เพื่อสิ่งๆนั้นไม่ใช่หรือยังไงกัน ก็เพื่อสิ่งที่อยากจะทำให้ได้

 

นัยน์ตาสีควันค่อยๆเปิดออกขึ้นอีกครั้ง มองดวงอาทิตย์ที่กำลังถูกท้องทะเลกลืนหายไปจนเกือบหมดสิ้น

"เฮ้อ..เผลอแป๊ปๆ ก็จะมืดอีกแล้วหรือเนี่ย" พึมพัมพลางเงยหน้ามองท้องฟ้าขณะกำลังเปลี่ยนเป็นท้องฟ้ายามรัตติกาล ก่อนจะทิ้งตัวลงกับก้อนศิลาเพื่อให้มองเห็นท้องฟ้ายามราตรีได้ชัดๆ

"แบบนี้ดีกว่าเยอะเลยแฮะ ไม่เมื่อยคอด้วย" เขากล่าวอย่างภูมิใจกับความคิดเล็กๆของตนเอง

 

รอยยิ้มหวานเล็กๆแต่งแต้มบนใยหน้าคมคาย ในสถานที่สงบๆเช่นนี้คงทำให้คลาวด์ฟินสามารถคิดทบทวนอะไรได้ในหลายๆเรื่อง

"จะทำยังไงยัยนั่นถึงจะยอมรักษาขานะ..." กล่าวกับตัวเอง พร้อมรอยยิ้มบางที่ปรากฎโดยไม่รู้ตัว

แต่คลาวด์ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าในบริเวณนี้นั้น ไม่ได้มีแค่เขาอยู่เพียงคนเดียว

...

"ว่าแต่'ยัยนั่น'นี่คือใครเหรอคะ" เสียงใสเล็กกล่าวขึ้นอย่างร่าเริง

"ก็พรินลิเต้ไง จะมีใครซะอีกล่ะ.."

"พรินลิเต้นี่..ผู้หญิงเหรอคะ"

"ผู้หญิงสิ..ชื่ออย่างนี้คงไม่มีผู้ชายหรอก" เขาตอบอย่างอัตโนมัติ ราวกับเป็นคำพูดที่ใช้ใจสั่นการแทนการใช้สมองเสียแล้ว

ว่าแต่....

'นี่..เราคุยกับใครอยู่หว่า'

เด็กหนุ่มได้สติ ละสายตาจากท้องฟ้าเบื้องหน้าก่อนเอนคอหันไปมองทางต้นเสียงแทน

"เฮ้ย!"

ภาพของคนที่อยู่เบื้องหน้า คือเด็กสาวตัวเล็กๆในชุดเสื้อกระโปรงสีขาวโพลนยาวลงถึงเข่า เส้นผมสีดำสนิทของเธอถูกปล่อยยาวถึงกลางหลังทำให้ดูเด่นสะดุดตา คล้อยกับใบหน้านวลของเด็กๆ

"ว่าแต่หนูมาจากไหนเหรอครับ ?" ประโยคแรกถูกเปิดอย่างรีบร้อนน่าแปลกผู้เบิกประโยคสนธนา กลับรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นปกติได้อย่างน่าทึ่ง

"หนูเป็นคนแถวนี้น่ะค่ะ .." รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าของเด็กสาวดูน่ารักหน้าเอ็นดู มันทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนกับว่าเคยรู้จักเด็กคนนี้มาก่อน

"ว่าแต่พี่คะ?" เด็กสาวอมยิ้ม ชวนทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกหวาดๆอยู่เล็กๆ

"อะ..อะไรเหรอ"

"พี่พรินลิเต้นี่..แฟนพี่เหรอคะ?"

"หา! เฮ้ย!"

"ว๊าย!"

 

 โครมม!

............

 

มันก็..ไม่ใช่อะไรหรอกเพียงแต่เมื่อครู่ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น คลาวด์ฟินก็สะดุ้งโหยงจนกระทั่งตกลงมาจากก้อนหินที่สูงเกือบสองเมตร ...

แต่ก็โชคยังดี ที่พื้นข้างล่างเป็นทราย

 

"เอ่อ..เป็นอะไรหรือเปล่าคะ "

"ม..ไม่เป็นไร" ชายเฟอะฟะกล่าวพลางค่อยๆดันร่างของตัวเองขึ้น ก่อนนั่งลงในระดับเดียวกับความสูงของเด็กหญิง

 

"ก่อนอื่น..ขอย้ำก่อนเลยนะ ว่าเธอไม่ใช่แฟนพี่" พลางปัดเศษทรายที่ติดตามเสื้อผ้าออก

"งั้น..พี่ชอบเหรอคะ ?"

"ก็ไม่ใช่อีกนั่นแหละ!" เขาตวาดเต็มเสียง แต่แทนที่จะกลัว กลับทำให้เด็กสาวตัวน้อยหัวเราะคิกคักแทนเสียนี่

"แล้วทำไมต้องร้อนรนด้วยล่ะ แถมยังตอนตกจากก้อนหินนั่นอีก คิกๆ " เธอกล่าวน้ำเสียงซื่อ จนทำให้คนตรงหน้าต้องยอมแพ้

ในตอนนี้นั้น คลาวด์ฟินเริ่มรู้สึกว่าถูกเด็กอายุน้อยกว่าเกือบสิบปีนี่ปั่นหัวเข้าเสียแล้ว หนำซ้ำยังทำให้เขาหลุดการกระทำเมื่อครู่ที่ไม่สมกับเป็นตัวเขาไปเสียนี่

 

"ช่างเถอะ..คุยเรื่องอื่นกันดีกว่า"สุดท้ายเมื่อไร้หนทาง คลาวด์ฟินจึงต้องกล่าวสิ่งที่ไม่สมควรกับเด็กน้อยคนนี้

อย่างน้อยก็เพื่อตัวเขาเองแหละนะ..

ว่าแต่แต่ไอ้นิสัยชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านนี่ มันเป็นกันตั้งแต่เด็กเลยหรือไงเนี่ย?

"ชิ..ก็ได้ค่ะ" ถึงจะไม่แสดงอาการ แต่เขาก็รู้ในทันทีว่าเธอกำลังไม่พอใจอยู่แน่

 

"ว่าแต่หนูชื่ออะไรเหรอ พี่จะได้เรียกถูก" คลาวด์ฟินเปลี่ยนเรื่อง ก้มตัวต่ำในระดับเดียวกับเด็กตัวน้อย กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดัดให้เป็นมิตรกับเด็กที่สุดเท่าที่คนอย่างเขาจะทำได้

...

เด็กน้อยเงียบไปซักพัก มองพี่ชายตัวดีด้วยหางตา

"ถ้าจะจีบหนูล่ะก็..หนูฟ้องพี่พรินลิเต้จริงๆนะ"

"โหย ไม่จีบหรอกน่า! ที่สำคัญพี่บอกแล้วว่าพี่กับพรินลิเต้ไมได้เป็นอะไรกัน"

"ฮะๆ..ล้อเล่นหรอกค่ะ อย่าร้อนตัวสิ"

คลาวด์ฟินถอนหายใจ ยกมือขึ้นกุมขมับ

อีกแล้ว..นี่เราถูกเด็กปั่นหัวอีกจนได้สิน่า..

 

"ว่าแต่..เวลาจะถามชื่อคนอื่น ต้องทำยังไงก่อนคงรู้สินะคะ"

"จ้ะๆ แนะนำตัวก่อนสินะ"เด็กหนุ่มพยายามข่มใจไว้ เพราะเขาจะมามัวหัวเสียกับเด็กตัวแค่นี้ไม่ได้

"พี่ชื่อ ดีเฟอรัน คลาวด์ฟิน ครับ แล้วหนูล่ะ"

"หนูชื่อ มิสึ ไอโกะ ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ" เด็กน้อยกล่าวแนะนำตัวพร้อมรอยยิ้มที่น่ารักน่าเอ็นดู

"เช่นกันครับ"

...........

 

หลังจากนั้น คลาวด์ฟินได้นั่งคุยกับเด็กหญิงคนนี้อยู่เป็นเวลานาน ถึงแม้ท้องฟ้าและรอบกายจะมืดมิด แม้แต่น้ำทะเลก็กลายเป็นสีดำสนิท ความสวยงามของท้องทะเลยามนี้นั้นแตกต่างจากช่วงเย็นโดยสิ้นเชิง

แต่อย่างน้อย แสงสว่างจากอาคารบ้านเรือนแถวนี้ช่วยทำให้พอมองเห็นทัศนวิสัยอยู่บ้าง

 

น่าแปลกที่ถึงแม้จะรู้จักกับเด็กคนนี้ได้ไม่นาน แต่คลาวด์ฟินกลับกล้าที่จะพูดคุยกับเธอในหลายๆเรื่อง ทั้งเรื่องที่เขากำลังกลุ้มใจและเรื่องอื่นๆอีกมากมาย ..รวมถึงเรื่องปีกของเขาด้วย

ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าเด็กคนนี้จะอาจจะคิดว่าเขาเป็นคนเพี้ยนไปเลยก็ตาม เพราะโดยตลอดมาเขาจะใส่ผ้าคลุมสีดำยาวตั้งแต่ศีรษะลงจรดต้นขาเพื่อปกปิดไม่ให้คนภายนอกเห็นสิ่งที่ไม่ควรบนหลังของเขา ยกเว้นเวลาที่บินและอยู่กับพรินลิเต้เท่านั่นที่จะเอาผ้าคลุมนี่ออก

 

"นี่..ไอโกะจัง" กล่าวโดยไม่สบตาอีกฝ่าย นัยน์ตาหรี่เล็กลงเมื่อเกิดความกังวลใจที่จะเอ่ยถาม

"ถ้าเธอเป็นพรินลิเต้ หนูจะอยากกลับมาเดินได้อีกครั้ง...จะอยากที่จะรับข้อเสนอนั่นหรือเปล่า "

ไอโกะยิ้ม พูดตอบไม่มองคู่สนทนา เธอกล่าวพร้อมแหงนหน้าขึ้นข้างบนฟ้า

"ไม่รู้เหมือนกันสิคะ ถ้าถามหนู หนูก็อยากกลับมาเดินได้อีกครั้งนะ แต่เรื่องขอเสนอนี่หนูคิดว่ามันขึ้นอยู่กับคนนะคะ"

"อืม.." คลาวด์ฟินกล่าวรับ

"ว่าแต่..ท้องฟ้าคืนนี้สวยจังเลยนะคะ" คำพูดของเด็กน้อยทำให้เขาหลุดจากภวังค์ที่สับสน เงยหน้ามองฟ้าตามคำพูดของอีกฝ่าย

 

เหล่าดวงดาวนับล้านที่เรียงรายอยู่เต็มฟากฟ้าต่างส่องสว่างอย่างไม่ยิ่งหย่อนให้แก่กัน ราวกับต้องการแข่งขันเพื่อความเป็นที่หนึ่งบนฟากฟ้ายามราตรีนี้

แสงสว่างจุดเล็กๆ ถ้าหากมีเพียงจุดๆเดียวคงดูไร้ค่าและไม่สวยงาม แต่เมื่อมาอยู่รวมกันจะเห็นเป็นกระจุกของแสงสว่างที่ส่องระยิบระยับยามรัตติกาล

 

"สวย.จริงๆด้วยสิ" รอยยิ้มอบอุ่นปรากฎบนหน้าของเด็กหนุ่มอีกครั้ง หากแต่คนที่ได้สังเกตุเห็นจะมีเพียงเด็กน้อยซึ่งอยู่ข้างๆเพียงคนเดียว

"ฮะๆ ยิ้มอย่างนี้อีกแล้ว"

"เอ๋?" คำกล่าวจากผู้เยาว์กว่าที่ดูจะสร้างความงุนงงให้แก่อีกฝ่ายได้อย่างดี

"ก็พี่เคยยิ้มอ่อนโยนแบบนี้..แค่ตอนแรกที่หนูเห็นพี่คลาวด์ฟินพูดถึงพี่พรินนิเต้" เธอเว้นวรรค "แล้วก็เมื่อกี๊นี้เองนี่นะ"

ผู้เป็นพี่ ยิ้มเล็กๆด้วยความเขิน

"แหม..ยัยเด็กรู้มาก"

 

ตอนนี้ เขาเข้าใจแล้ว ว่าสิ่งที่ตนเองควรจะทำมันคืออะไรกันแน่..ความกังวลใจได้หายไปจนหมดสิ้น

ยังไงต้องขอบคุณที่ได้เด็กคนนี้มาช่วยเตือนสติ ไม่เช่นนั้นเขาคงหลงทางอยู่อีกนานเป็นแน่

 

'จะว่าไป พรุ่งนี้ ..'

'ไปหาพรินลิเต้ดูอีกรอบดีกว่า ..'