ฟิคเวียน 5-6

posted on 19 Apr 2011 21:40 by blackknife

ตอน 5 Confused (Siegis Dark)

ในขณะเดียวกัน...

อีกฟากฝั่งหนึ่งของมุมเมือง....

ณ โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง.....

หน้าต่างที่อยู่ข้างเตียงของผู้ป่วยเด็กหญิงขาพิการผู้หนึ่งบนชั้นที่ 5 ถูกเปิดออกรับสายลมที่กำลังพัดโชยโบกสะบัดอ่อนๆเพื่อรับความเย็น

แม้จะเป็นสายลมที่อ่อน แผ่วเบา แต่ก็นุ่มนวล ทำให้ผู้ที่อยู่ในห้องรู้สึกผ่อนคลาย

นัยน์ตาสีหยกไม่ได้มองแสงสีของเมืองที่อยู่ด้านล่างแต่อย่างใด หากแต่เจ้าของกลับมองขึ้นไปยังท้องฟ้าที่มีดวงดาวสุกสว่างอยู่แทน

แสงไฟจากหลอดนีออนภายในห้องยังไม่ถูกดับลง ทำให้ภายในห้องสว่างจ้ามากกว่าใครเนื่องจากคนไข้คนอื่นหลับกันหมดแล้ว

ที่จริงเธอเองก็อยากจะหลับอยู่เช่นเดียวกัน ถ้าไม่เป็นเพราะว่า......

" พรินจ๋าาา~ " เสียงออดอ้อนที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นข้างๆหูพร้อมกับใบหน้าที่เธอไว้วางใจและรู้จักดี ใบหน้าของบุคคล

ที่จะเรียกว่าเป็นบุคคลสามัญประจำห้องก็ได้....

หญิงสาวหุ่นสูงยาวเข่าดีในชุดนางพยาบาลสีขาวสะอาดเรียบร้อย เรือนผมสีแดงชาดก็ถูกรวบเก็บไว้ใต้หมวกอย่างเรียบร้อย

ใช่แล้ว...นางพยาบาลผู้ดูแลของพรินลิเต้...แอนนีต้า โอ๊คแลนด์นั่นเอง....ซึ่งวันนี้เธอเข้าเวรจึงอยู่เป็นเพื่อนพรินลิเต้ได้

ตอนนี้นัยน์ตาสีอาทิตย์อัสดงของเจ้าหล่อนจ้องมองเด็กสาวแบบอ้อนขอสุดชีวิต

" พี่แอนนีต้าคะ...จะเอาอีกแล้วหรอคะ " เด็กสาวพูดอย่างหน่ายๆ เพราะว่าการอ้อนขอของบุคคลสามัญประจำห้องนี้....

มันไม่ใช่ครั้งแรก !!!

" น่า..พรินก็ช่วยพี่เนียนมาตั้งหลายรอบแล้วอ่ะ รอบนี้ช่วยอีกเหอะ น้าๆๆๆ~ "

ว่าแล้วไม้ตายเด็ดของเจ้าหล่อนก็ถูกงัดออกมาใช้ แอนนีต้าคว้ามือเรียวบางหมับขึ้นกุมก่อนส่งสายตาออดอ้อนอีกครั้ง

" พรินจ๋าาา~ น้าาา~ "

 

แกร่กๆๆ.....

เสียงล้อเก้าอี้วีลแชร์สำหรับผู้ป่วยค่อยๆหมุนอย่างระมัดระวังจากคนที่คอยไสอยู่ข้างหลัง

ส่วนเด็กสาวนั้นนั่งเท้าคางอยู่บนเก้าอี้อย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก...เพราะเวลาที่แอนนีต้าเล่นไม้นี้ทีไร เธอต้องเสร็จทุกครั้ง !!

ทำไมถึงใจอ่อนแบบนี้ทุกทีเลยหนอ

โรงพยาบาลในยามวิกาลนั้นทั้งมืดเงียบสงัดนัก คนไข้ทุกคนได้หลับสนิทกันหมด

แต่ทำไมมีแค่เธอคนเดียวที่ต้องอดนอนด้วยล่ะเนี่ย !!!

เก้าอี้วีลแชร์ค่อยๆแล่นผ่านห้องคนไข้อื่นไป....ทีละห้อง...ทีละห้อง...ทีละห้อง....จนลงลิฟท์จากชั้นที่ 5 ไปถึงชั้นล่างสุด....

ดวงตาของพรินลิเต้จ้องมองเข้าไปภายในทุกๆห้องที่เก้าอี้แล่นผ่านไป...

พวกเขาเหล่านั้นก็คงต้องทนทุกข์ทรมาณไม่ต่างกับเธอเท่าไหร่นัก

บางคนต้องทนทุกข์กับโรคร้าย....

บางคนต้องทนทุกข์กับบาดแผลที่ได้จากพวกอาชญากรรม...

บางคนก็ต้องทนทุกข์กับอุบัติเหตุ....เช่นเดียวกับเธอ...แต่ว่า..อาจจะมีคนต้องทุกข์ทรมาณมากกว่าเธอก็ได้...?

เมื่อลงมาถึงจมูกก็ได้รับกลิ่น....กลิ่นที่เธอยังคงจำมันได้

แสนจะคุ้นเคย....ไม่ใช่เพราะอยู่มานาน แต่เพราะความทรงจำในตอนที่ประสบอุบัติเหตุยังคงอยู่...

กลิ่นยาจากห้องจ่ายยา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ กลิ่นแอลกอฮอลล์

เก้าอี้วีลแชร์ยังคงเลื่อนต่อไปผ่านห้องตรวจต่างๆซึ่งล้วนแล้วเธอก็ผ่านมันมาเกือบหมด

การที่เธอมาอยู่ในโรงพยาบาลนี้นานๆก็ทำให้เธอรู้เรื่องการแพทย์มาบ้างเล็กๆน้อยๆเช่นเดียวกัน แต่การที่เธอต้องมาได้ยินเสียงไซเรน

รถพยาบาลทุกวันเช้า สาย บ่าย ค่ำ นั้นก็ไม่เป็นเรื่องที่น่าอภิรมย์เลย....

" ถึงแล้ว ! " เสียงเริงร่าของแอนนีต้าทำให้พรินลิเต้หลุดจากภวังค์เงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าที่เอือมระอาสุดขีด แล้วหันหน้าหนีไปทางอื่น

โรงครัวของโรงพยาบาล.....

เป็นโชคดีของเด็กสาวขาพิการที่ไม่ต้องมานั่งคิดแผนการเนียนพาพี่สาวนางพยาบาลคนนี้มาโรงครัวเพื่อหาของกินยามดึก...

แต่ว่านะ มีนางพยาบาลที่ไหนเขาลักของโรงพยาบาลกินมั่งเนี่ย....แถมทำมาตั้งแต่เธอกลายเป็นคนไข้ต้องแอนนีต้าแล้วด้วย !

" พรินจ๋า~ กินไหม อร่อยนะขอบอก " แอนนีต้าที่ผละออกไปแอบกินของว่าพลางก็รีบยัดของเข้าปากอย่างรวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ

" ไม่ล่ะค่ะ "

กลัวพี่แอนนีต้าไม่อิ่ม...

เด็กสาวหันหน้ามองไปยังหน้าต่าง มองผ่านไป เพื่อมองท้องฟ้าที่มีดวงดาวพร่างพรายอยู่...อย่างน้อยๆก็ช่วยฆ่าเวลาได้บ้าง

อยู่ๆมือเรียวที่ถูกล้างจนสะอาดเรี่ยมเร้ก็ถูกวางปุลงบนบ่าจนต้องตกใจสะดุ้งหันไปมอง

" พรินอยากดูดาวหรือจ๊ะ "

" เอ่อ..แล้วพี่แอนนีต้าไม่กินต่อแล้วหรือคะ "

" โฮ้ยย~ ! อิ่มเรียบร้อยแล้วล่ะจ้า อยู่กันมาตั้งนานคิดว่าความเร็วในการกินพี่มันระดับไหนกัน "

ก็จริงอย่างที่คุณพี่สาวว่า...การที่เธออยู่กับคนๆนี้มานานทำให้เธอได้รู้ว่าคนๆนี้สามารถกินอาหารได้เร็วขั้นเทพต่อให้อาหารมันจะกองเป็นภูเขาก็เถอะ...

" อยากดูดาวชัดๆใช่ไหมล่ะ งั้นพี่ไปดูเป็นเพื่อนนะจ๊ะ "

แล้วหญิงสาวก็ไสเก้าอี้วีลแชร์ตัวนั้นไปที่ลานสวนของโรงพยาบาล เป็นสถานที่ไว้ใช้ผ่อนคลายสำหรับผู้ป่วยบางคนที่มีความเครียดมากๆ

เพราะมีที่นี่มีพรรณไม้สวยงามอยู่มากมาย และยังมีสมุนไพรที่มีกลิ่นหอมช่วยให้ผ่อนคลายอีกด้วย

แต่ว่ามาดูดาวในที่นี้ก็ไม่เลวอยู่เหมือนกัน เพราะบริเวณนี้เป็นที่เปิดโล่ง สามารถดูดาวได้อย่างถนัดตาเลยทีเดียว

ดวงดาวเรียงรายอยู่เต็มฟ้า สาวน้อยขาพิการจ้องมองมันอย่างเงียบๆพร้อมกับผู้ดูแลของเธอ

" พี่แอนนีต้าคะ "  พรินลิเต้เอ่ย

" หืม ? " แอนนีต้าขานรับเสียงสูง

" คือว่าเมื่อคืนหนูฝันประหลาดน่ะค่ะ มีคนประหลาดๆมาพูดข้อเสนอประหลาดๆประมาณว่า จะรักษาขาให้แต่ต้องเสียของที่มีค่าเท่ากันไป "

" โอ้ ? แล้วพรินคิดยังไงบ้างล่ะจ๊ะ "

" ไม่รู้สิคะ....หนูไม่รู้....... " 

แอนนีต้าคลี่รอยยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางโอบกอดเด็กสาวเอาไว้ก่อนจะพาขึ้นไปบนชั้น 5 เพื่อส่งเธอเข้านอน

 


รุ่งอรุณวันใหม่มาถึง แสงตะวันอ่อนๆค่อยๆสาดลอดผ่านเข้าห้องมาเหมือนเดิมทุกๆวันทุกๆเช้า

พร้อมกับชายหนุ่มท่าทางแปลกประหลาดคนเดิม.....

แต่เขาต้องตะลึงชะงักกึกอยู่นอกระเบียงเมื่อพบว่าสาวน้อยที่เขามาหานั้นได้ตื่นอยู่และมีสีหน้าท่าทางเหมือนจะรอเขามาอย่างชัดเจน

แถมยัง......

" มาตั้งแต่ไก่โห่แบบนี้อาหารเช้าคงยังไม่ได้กินสินะคะ พอดีเมื่อคืนแอบไปหยิบได้จากโรงครัว "

ยกอาหารเช้ามาให้เสร็จสรรพ.....

จะมาไม้ไหนกันหว่า...นี่หรือว่าที่เขาเรียกนั่งดูเชิง...ยิ้มรอเชือด !!!

" คุณเองก็คงมีเรื่องอยากจะคุยเหมือนกันสินะคะ งั้นเราก็มาเข้าเรื่องกันเลยเถอะ คุณดีเฟอรัน คลาวด์ฟิน... "

 

เอิ่มพี่อายครับคือว่า...ตอนที่6 ...

 

ผิดไหมถ้าขอดอง ..OTL  /me เผ่น

edit @ 25 Apr 2011 12:10:44 by BlackKnife

Comment

Comment:

Tweet