'ลู ลู ทำใจดีๆไว้นะ !!' เสียงร้องตะโกนสุดเสียงอย่างแหบพล่า   ในสถานที่นี้  ท่ามกลางสงคราม..สนามรบที่เต็มไปด้วยเลือด ซากปรักหักพัง  ร่องรอยความเสียหายจากการเข้าปะทะกันของสองฝ่าย และ ร่างของเหยื่อสังเวยมากมายที่เต็มไปด้วยบาดแผล ...


'ลู..ลืมตาขึ้นสิลู ' น้ำเสียงสั่นเทาของบุรุษเพศ  เสียงพูดที่แฝงไปด้วยความหวาดกลัว  กลัว..ที่จะต้องเสียหญิงสาวอันเป็นที่รักไป


น้ำตาที่ไหลรินชี้ชัดถึงความรู้สึกเจ็บปวดที่ลวดแล่นเข้าไปถึงขั้วหัวใจ   เขากุมมือของสาวน้อยไว้แน่น ภาวนา ให้เธอปลอดภัย


ฉับพลันความรู้สึกผิดที่ไหลเข้ามาในความนึกคิด

ความรู้สึกผิด.. ทั้งๆที่ทำได้ แต่กลับไม่ห้ามปลามเธอแต่แรก ปล่อยให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องเข้ามาพัวพันอยู่ในสงครามที่อันตรายถึงชีวิต

สมเพศ.. ในความอ่อนแอของตัวเองที่ไม่อาจที่จะปกป้อง แม้จะเป็นคนเพียงคนเดียว.. แค่คนที่ตนรัก ก็ไม่สามารถปกป้องเอาไว้ได้

แล้วคนอย่างนี้ คนที่ไม่สามารถป้องป้องคนเพียงคนเดียวได้ จะแข่งแกร่งพอ ที่จะปกป้องคนจำนวนมากอีกหลายคนหรือ !

ช่างน่าสมเพสเสียจริง....

 

'ข..ขอโทษ' น้ำเสียงสั่นเทา กัดฟันแน่นเพื่อระงับความรู้สึกเจ็บปวด ก่อนดึงร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลเข้ากอด


'ขอโทษจริงๆลู...ที่ทำให้เธอต้องมาเป็นแบบนี้ ฉันขอโทษ ' คำพูดที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะรับรู้หรือเปล่า จ้องมองใบหน้าหวานอย่างไม่กระพริบด้วยนัยน์ตา..ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส


ในตอนนี้ เขาไม่รู้ตัวเลยว่า คนในอ้อมกอดจะยังมีสติ ยังมีลมหายใจอยู่หรือเปล่า แต่ขอเพียงแค่ได้กล่าวออกไปก็เพียงพอแล้ว


และเด็กหนุ่มไม่รู้เลยว่า ลมหายใจ.ที่ยังคงมี ถึงแม้จะเผ่าเบาแต่ก็สัมผัสได้ถึงการมีชีวิต


'ธ..เธอไม่ผิดหรอกนะ แซน  ' ทันทีที่ได้ยิน  เขาหันมองเด็กสาวโดยอัติโนมัติ จ้องมองนวลหน้าหวานที่กำลังส่งยิ้มให้ ทั้งๆที่ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลสาหัสเพียงใด แต่ใบหน้านั้นก็ไม่แสดงอาการเจ็บปวดออกมาเลยแม้แต่น้อย

มีเพียงน้ำตา..ที่ไหลรินจากดวงตาคู่สวย น้ำตา..ที่ไหลจากความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง


ถึงแม้จะไม่เข้าใจถึงความหมายของรอยยิ้มนั้น แต่ความดีใจเล็กๆ จากที่เธอยังได้ยินเสียงของเขา ทำให้แซนยิ้มตอบเด็กสาวไป


... ถึงแม้ว่าลมหายใจนั้นจะแผ่วเบามากสักเพียงใด สติจะเลือนลางไปซักเพียงไหน เธอก็อยากที่จะยิ้ม.. ยิ้มให้กับคนๆนี้

ถึงแม้ว่าอาจจะเป็นรอยยิ้มสุดท้าย แต่เธอก็ยินดีที่จะยิ้ม ยิ้มให้กับคนที่เธอรักและสุขที่ได้เห็นรอยยิ้มของอีกฝ่ายเช่นเดียวกัน

อย่างไรก็ตาม แต่การจากกันด้วยรอยยิ้ม มันก็ดีกว่าต้องจากกันทั้งน้ำตาดีกว่าเป็นไหนๆ


น้ำตาที่เกิดจากความหวาดกลัว กลัวที่จะต้องลาจากกับคนๆนี้ ที่วันพรุ่งนี้ที่จะไม่ได้พบเจอกันอีก..

จะไม่มีวันเวลาที่แสนสนุก ความทรงจำดีๆที่ได้มีด้วยกันจะต้องจบลง ไม่มีวันพรุ่งนี้อีกต่อไป

ทุกสิ่งที่อย่าง จะต้องจบลงแล้วอย่างนั้นหรือ วันพรุ่งนี้และต่อๆไป จะไม่มีวันเหมือนเดิม ...

แต่อย่างน้อยขอให้ได้พูด..ในสิ่งที่ควรจะพูด กล่าวคำสุดท้าย ก่อนที่ละครเรื่องนี้จะต้องจบลง


'ขอบคุณนะ..'น้ำเสียงที่แผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ ประโยคที่อาศัยพละกำลังทั้งหมดที่เหลืออยู่


ทุกอย่างหยุดชะงักไปชั่วครู่ ก่อนแซนจะสังเกตุเด็กสาว ทันทีที่เสียงเงียบไป

'ลู!' คำพูด ที่เธอไม่อาจได้ยินอีกต่อไป .. เปลือกตาของเธอปิดสนิท ไม่อาจที่จะรับรู้ได้อีกต่อไปเมื่อเธอนั้น ไม่ได้มี'ชีวิต'อยู่อีกต่อไป


เสียงร้องตะโกนยังคงดังซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงแม้มันจะไร้ประโยชน์ แต่ก็ไม่อยากที่จะต้องหยุดมัน

น้ำตาไหลรินอย่างไม่ขาดสาย ความรู้สึกที่ต้องเสียบุคคลอันเป็นที่รักไป มันรู้สึกทรมาณ..ยิ่งกว่าถูกฆ่าตายทั้งเป็น


ต่อจากนี้ ฉันจะเป็นอย่างไรต่อไป ชีวิตต่อจากนี้ที่จะไม่มีเธออีกต่อไป

ไม่มีคนที่คอยอยู่เคียงข้างกาย คนที่ทำให้ฉันได้รู้สึกที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป


คำพูด ที่ไม่ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ไม่ว่าเป็นเมื่อก่อนหรือต่อจากนี้ก็ไม่มีวันที่จะเปลี่ยนแปลง ตลอดกาล..


'ฉันรักเธอ..'

 

_______________________________________________________________

 

พี่อายจ๋า..อัพให้แล้วเนอะ ลองไปอ่านๆดูละกัน ^w^

 

 


 

 

Comment

Comment:

Tweet

อืม...ออกแนวรักเศร้าๆ ??

ภาษาเริ่มเข้าที่แล้วจ๊ะ เหลือเกลาๆ ให้มันดูไม่สะดุดอีกนิดเน้อ

#5 By AquaTales on 2011-10-07 20:15

อืม...ออกแนวรักเศร้าๆ ??

ภาษาเริ่มเข้าที่แล้วจ๊ะ เหลือเกลาๆ ให้มันดูไม่สะดุดอีกนิดเน้อ

#4 By AquaTales on 2011-10-07 20:15

อืม...ออกแนวรักเศร้าๆ ??

ภาษาเริ่มเข้าที่แล้วจ๊ะ เหลือเกลาๆ ให้มันดูไม่สะดุดอีกนิดเน้อ

#3 By AquaTales on 2011-10-07 20:13

ไม่มีครับ =w= คิดสดเองเลย

#2 By BlackKnife on 2011-10-04 12:12

ช่างเป็นเรื่องที่ซึ้งจริงๆ
ว่าแต่แซนกับลูเป็นใคร....orz

//วิ่งหนีหายไปในกลีบเมฆ

#1 By Ichchi~❤ on 2011-10-04 08:43